Moi dziadkowe

Witam w środku tygodnia, w dniu święta babci. Skłoniło mnie to do wspomnień. Śmiało mogę przyznać, że mój dom dziecięcy wielopokoleniowy był super. Ale o tym w wierszu, zapraszam do lektury. 

 Dziś babcie świętują z wnuczkami 

A jutro dziadkowie z wnukami

Inni na weekend przełożyli spotkania 

Bo obowiązki zawodowe mają do wykonania

A mnie osobiście od kilku dni wspomnienia odwiedzają

Kiedy to w dziecięcych latach z dziadkami się przebywało

Miałam ogromne szczęście bo z jedną babcią mieszkałam 

A do drugiej było blisko i często tam przebywałam

 

Do tego miałam też coś  fantastycznego 

Że babcie nie pracowały na całego 

Owszem zajęć im nie brakowało

Ale czasu dla wnuków się nie żałowało 

Nie było komórek, neta, you-tuba

Ale nigdy nie wiała nuda

Nie było tyle seriali

To dziadkowie czasem inaczej zarządzali

I dzięki przebywaniu razem 

Dziś mam wiedzy pełny magazyn

Jak szyć, jak wyszywać serwetki

Jak zrobić na czasie makatki

Jak szydełko trzymać, a jak drutki 

Nie marnowało się żadnej minutki 

Nawet poprzez obserwację jak starsi z sąsiadami grali

Mi zasady gry przyswajali 

Uczyli mnożyć dodawać przy okazji remika

A do dziś wiedza tego wszystkiego nie znika

Od najmłodszych lat gry planszowe

Które nie były tak jak dziś wystrzałowe 

A mi się w loteryje lub chińczyka grać się chciało 

I zawsze było tego mało 

Wieczorne opowieść z lat młodości 

Dawały nam uczucie radości 

Dziś świat zabiegany pracujące babcie

I dziadkowie co nie często noszą w domu kapcie

Wnuki niejednokrotnie daleko 

To w utrzymaniu relacji pomaga telefon

Cóż takie czasy moi mili

Nie pozostało nic tylko korzystać z chwili

Póki małe nim pójdą w świat 

Sprawmy by korzystać z tych lat

By pobyć, przytulić starać się musimy

Bo wnuczęta rosną i coraz mniej je widzimy